"Somebody told me you people are crazy! But I’m not so sure about that; you seem to be all right to me.” Zien is geloven: The Cramps die optreden in een psychiatrische inrichting, Napa State Mental Hospital in Californië.
Je kunt je afvragen wie dit bedacht heeft en waarom. En vooral, wie heeft in hemelsnaam de band toestemming gegeven om hier op een podium te gaan staan? Goddank is het concert vastgelegd door een camera. En wat we zien is een Cramps optreden volgens het boekje. Lux Interior die over het podium raast, als een madman, inderdaad. Poison Ivy, Nick Knox en Byron Gregory zijn onverstoorbaar cool als ze altijd waren. En het publiek, dat gaat uit z'n dak, springt, danst, bestormt het podium om een stukje mee te zingen. Precies zoals dat hoorde.
En Johnny Cash dacht dat een gevangenis een bijzondere plek was om te spelen...
Ze komen uit Brighton, bestaan uit twee jongens en twee meisjes (ABBA?)ze hebben een single en een demo uit en hebben onlangs een cover van The Chills' Pink Frost op hun website gezet.
Veel meer is er over deze band nog niet te vertellen. Dat kan ook niet, ze bestaan nog maar kort en speelden tot nu toe niet veel meer dan een handvol shows. Gevoel voor stijl hebben ze wel, anders vernoem je je eerste demotape niet naar Hanna Schygulla of flirt je in een vroege bio niet met Anaïs Nin.
De schaarse muziek die ze tot nu toe uitbrachten brengt je helemaal terug naar de jaren tachtig, en dan vooral de Britse indie-versie van dat tijdperk. Denk aan C86, Sara records, een vleugje Sonic Youth, wat 4AD sfeer erdoorheen, en je bent al een eind op weg. Oh ja, en binnenkort staan ze in het voorprogramma van The Vivian Girls. Er zijn slechtere referenties denkbaar, maar vooral belangrijk is dat het zulke verdomd verleidelijke droompop oplevert. Veelbelovend heet zoiets? In ieder geval de moeite waard om in de gaten te houden.
Bob Dylan is vandaag zeventig geworden. Naast de vele loftuigingen moet er ook ruimte zijn ter relativering.
Bob Dylan Wrote Propaganda songs, aldus the Minutemen:
Ook Syd Barrett had zo zijn mening over 'His Bobness':
Wilco tenslotte, had vooral oog voor het uiterlijk van de heer Zimmerman:
Gijsbert Kamer schrijft op de Volkskrantsite een stuk over Dylan waarin hij zelfs onze helden van The Dream Syndicate nog even aanhaalt. Gijsbert, hier is die prachtversie van Blind Willie Mctell:
Binnenkort verschijnt de soloplaat van J. Mascis, Several shades of why. Om daar enige aandacht voor te vragen liet platenmaatschappij Sub Pop de Dinosaur Jr. voorman interviewen door Maureen (?). En dat leverde een bizar gesprek op.
Mascis is natuurlijk van zichzelf al lichtelijk vreemd en verbaal niet erg sterk. Tegenovover de moederlijke mevrouw Maureen, weggelopen uit een tv-cursus bloemschikken van de lokale ziekenomroep, voelt hij zich zichtbaar ongemakkelijk, al blijft hij vriendelijk glimlachen. Wat zich ontspint is een licht-absurdistisch vraag-antwoordspel dat zomaar afkomstig had kunnen zijn uit een Coen-brothers film over een rockster op z´n retour.
Hieronder ook alvast een voorproefje van de plaat, die volgende maand uitkomt.
Mooi optreden van ´oude held´ Steve Wynn, afgelopen zondag in Roepaen, een voormalig klooster in het Noordlimburgse Ottersum. Begeleid door Chris Cacavas en Eric van Loo speelde hij een sterke dwarsdoorsnede uit zijn werk.
Wynns naam wordt nog vrijwel altijd in één adem genoemd met zijn band uit de jaren
´80, The Dream Syndicate. En natuurlijk, met name The Days of Wine and Roses en The Medicine Show zijn onverwoestbare klassiekers uit de gitaarunderground van dat decennium. Maar sinds de band in 1989 uit elkaar ging heeft Wynn solo, met Gutterball en met zijn huidige begeleidingsband Miracle 3 een minstens zo indrukwekkend oeuvre opgebouwd.
Dat bleek opnieuw in de Roepaen. In een semi-akoestische setting ging de aandacht vooral uit naar de liedjes en dan blijkt Wynn eens te meer één van de beste songschrijvers van zijn generatie te zijn. Bovendien lijkt de tijd op Wynn als liveperformer ook nog geen enkele vat te krijgen. Van de Dream Syndicate klassiekers Burn, When you Smile en Boston tot meer obscure albumtracks als Dandy in Disguise of There will come a day, Wynn, speelt met een bevlogenheid, plezier en intensiteit die maar weinig generatiegenoten met zo´n lange carriére kunnen opbrengen.
Chris Cacavas is in alle opzichten een geestverwant, minstens zo passievol als muzikant en muziekliefhebber. Al meer dan dertig jaar weten ze elkaar met enige regelmaat te vinden, de chemie tussen de heren is dan ook voordehandliggend. Van Loo, al een aantal jaren de Europese bassist van the Miracle 3 complementeert het geluid met een zelfde vanzelfsprekendheid.
Nieuwe volgers wint Steve Wynn hooguit nog maar mondjesmaat, maar hij lijkt zelf de laatste te zijn die zich daarom bekommert. Platen maken en live spelen, en zolang er loyale fans zijn die zijn cd´s willen kopen en de weg naar zijn optredens weten te vinden zal hij dat blijven doen. Omdat hij niets anders wil, omdat hij een muzikant pur sang is die nergens beter aardt dan op een podium.
Fresh and Onlys – Play it strange Blitzen Trapper – Destroyer of the void The Walkmen – Lisbon Surf City – Kudos Super Wild Horses – Fifteen Cotton Jones – Tall hours in the glowstream Harlem – Hippies Moonhearts – Moonhearts The National – High violet Deer Tick – Black dirt session
Een pretentieloos muziekjaar zonder echt grote platen, maar met wel heel erg veel leuke nieuwe bandjes. De muziek op mijn plaat van het jaar vormt een fraaie samenvatting daarvan: licht psychedelische melodieuze garagepop met waar nodig een rafelrandje.
Naast de tien hierboven had je ook nog Wheels on Fire, The Drums, Big Echo, Dum Dum Girls, de nieuwe Strange Boys, Black Keys, Avi Buffalo, Jaill en Phosphorescent. Opvallend: Bijna allemaal Amerikaanse bandjes (Surf City is Nieuwzeelands, in de beste Flying Nun traditie).
Om eerlijk te zijn is Listen Closlier van The Frowning Clouds (garagerock uit Australië) waarschijnlijk mijn meest gedraaide cd van het afgelopen jaar. Zo lekker, maar té retro om in een top 10 van 2010 op te nemen. Als het nou 1966 was geweest. Wel een heel vette eervolle vermelding. Fijnste Nederlandse plaat is gewoon die van Lucky Fonz III! En waar is de Britpop gebleven?
Re-release: Dream Syndicate – The Medicine Show Eindelijk!
Compilatie: Can you dig it? The music and politics of black action films 1968-75
Live: Triffids - Hasselt Reunieconcert van de Australische jaren tachtigband en tegelijkertijd een eerbetoon aan de in 1999 overleden zanger en songschrijver van de band, David McCombs. Zijn rol werd overgenomen door een keur aan gasten, waaronder Rob Snarski van The Blackeyed Susans, Mick Harvey en Warren Ellis van The Bad Seeds (Nick Cave), Mark Snarski, zangeres Melanie Oxley, Simon Breed en Stef Kamiel Carlens. Emotioneel, maar ook uiterst sfeervol dankzij de locatie, een oude fabriek, en een publiek bestaand uit vrijwel alleen maar 35plussende postpunkers.
Verder ook heel erg genoten van Grinderman, Wilco en Phosphorescent.
"Somebody told me you people are crazy! But I’m not so sure about that; you seem to be all right to me.” Zien is geloven: The Cramps die optreden in een psychiatrische inrichting, Napa State Mental Hospital in Californië.
