Some Kinda Itch

Top 2011

2011-12-29T09:38:00.000-08:00

1. Twerps – Twerps
2. Wilco – The whole love
3. Bombino – Agadez
4. Crystal Stilts – In love with oblivion
5. Jessica Lea Mayfield – Tell me
6. Real Estate – Days
7. Strange Boys – Live music
8. Royal Headache – Royal headache
9. Girls – Father, son, holy ghost
10. Arctic Monkeys – Suck it and see

Dé plaat van het jaar: dat moet toch een groots en meeslepend meesterwerk zijn,eentje waar de ambitie vanaf spat, gemaakt door artiesten die het experiment niet schuwen, nieuwe wegen durven in te slaan. Een plaat die aankomt als een mokerslag, die het popmuzikale landschap compleet op z’n kop zet en nog jarenlang nasiddert in de vorm van talloze navolgers die natuurlijk bij lange na het niveau van hun voorbeeld niet halen.

Dat alles is mijn favoriete plaat van 2011 niet. Sterker nog, het album waarnaar ik dit jaar met het meeste plezier luisterde, staat zelf bol van duidelijk hoorbare invloeden. De Australische band Twerps heeft voor haar titelloze tweede plaat overduidelijk de mosterd gehaald uit de alternatieve pop van de jaren ’80, en dan vooral de muziek die in die jaren werd uitgebracht op het Nieuw-Zeelandse Flying Nun label. Maar denk ook aan Tom Verlaine, een hele vroege R.E.M. of de eerste platen van mede Aussies the Go-Betweens.

Dat betekent dat Twerps grossiert in kleine liedjes met kop en staart waarin de melodie centraal staat. Gitaren cirkelen daar meerdere lagen omheen, wringen zich er soms tussendoor of gaan er tegenin. Dit zorgt voor genoeg tegendraadsheid om het geheel spannend en niet te vrijblijvend te houden. Daarnaast spreekt er uit de muziek een speelsheid die naïef aandoet, maar tegelijkertijd ook een urgentie die maakt dat al die invloeden geen moment storen. Twerps toont aan dat in de beste popmuziek eenvoud geen zwakte, maar een kracht is, en weet de luisteraar tegelijkertijd blij te maken en te ontroeren.

En dan de teleurstelling: De cd schijnt in Europa vreselijk moeilijk leverbaar te zijn. Heb ‘m al weken in bestelling staan bij Elpee Groningen, en als zelfs zij er niet aan kunnen komen, reken maar dat-ie echt nergens in Nederland te vinden is. Moet het dus nog steeds doen met de downloadversie.

Ook verderop in mijn lijst bandjes die hun invloeden uit de jaren tachtig halen, denk aan Crystal Stilts en Real Estate. Girls is een band waarvoor het woord eclectisch lijkt te zijn uitgevonden. Hun plaat bevat een heel palet aan stijlen, met als overkoepelend kenmerk dat ieder liedje op zich een pareltje is. Strange Boys verbreden hun aanvankelijk nogal rudimentaire garagerock met nog meer blues, soul en folkinvloeden. Daar moest ik wel even aan wennen, maar ben uiteindelijk toch om, want de liedjes zijn opnieuw van uitzonderlijke klasse. Jessica Lea Mayfield, een protegé van Black Keys-man Dan Auerbach, en maakt bedwelmende southern country-noir.

Strange Boys - Doueh

Bombino is de nieuwe gitaarkroonprins uit Afrika. Royal Headache maakt fantastische garagepunk met soulinvloeden (ik blijf maar aan the Saints denken), Arctic Monkeys doen nog steeds niet aan een sell-out en maakten opnieuw een tamelijk intelligente gitaarrockplaat. Wilco tenslotte, is buitencategorie, deze hele eeuw al op constant hoog niveau, een band die spannend blijft.

Royal Headache - Psychotic Episode

Mooiste compilatie: Bambara Mystic Soul – The raw sound of Burkina Faso 1974-1979

African Scream Contest blijft m'n favoriete Analog Africa-release, maar deze komt dicht in de buurt. Wat blijkt er toch een hoop obscure muziek in al die Afrikaanse studiootjes rond te slingeren, en wat hebben de mensen van Analog Africa toch een fijne neus voor dit soort pareltjes.

Orchestre CVD - Rog Mik Africa

Vaclav Havel, Charta '77 en The Velvet Underground

2011-12-18T14:28:00.000-08:00

Vandaag overleed Vaclav Havel, groot Europeaan, schrijver, mensenrechtenactivist en één van de grondleggers van de val van het communisme, eind jaren tachtig.

Al in 1977 startte Havel met andere Tjechoslowaakse intellectuelen de
mensenrechtenbeweging Charta '77. Belangrijkste reden voor de oprichting was de arrestatie van enkele leden van de band Plastic People of the Universe. Deze Tjechoslowaakse band begon in 1968, vlak na de Praagse Lente en was zwaar beïnvloed door The Velvet Underground. Aanvankelijk speelde de band dan ook voornamelijk covers van The VU, Frank Zappa en The Fugs.

In 1974 verscheen hun eerste elpee, Egon Bondy's Happy Hearts Club Banned. Door het communistische regime werd de band beschuldigd van 'georganiseerde verstoring van de vrede.' Tot de val van het communisme opereerde Plastic People of the Universe voornamelijk ondergronds.

In het boek Between Thoughts and Expression, Selected Lyrics of Lou Reed is een interview opgenomen dat Reed met Havel had, waarin de voormalige Tjechische president vertelt over de rol van muziek bij de ontwikkelingen in zijn land: 'I mean to say that music, underground music, in particular one record by a band The Velvet Underground, played a rather significant role in the developement in our country.'

The Cramps Live at Napa State Mental Hospital

2011-07-20T10:23:00.000-07:00

"Somebody told me you people are crazy! But I’m not so sure about that; you seem to be all right to me.” Zien is geloven: The Cramps die optreden in een psychiatrische inrichting, Napa State Mental Hospital in Californië.

Je kunt je afvragen wie dit bedacht heeft en waarom. En vooral, wie heeft in hemelsnaam de band toestemming gegeven om hier op een podium te gaan staan? Goddank is het concert vastgelegd door een camera. En wat we zien is een Cramps optreden volgens het boekje. Lux Interior die over het podium raast, als een madman, inderdaad. Poison Ivy, Nick Knox en Byron Gregory zijn onverstoorbaar cool als ze altijd waren. En het publiek, dat gaat uit z'n dak, springt, danst, bestormt het podium om een stukje mee te zingen. Precies zoals dat hoorde.

En Johnny Cash dacht dat een gevangenis een bijzondere plek was om te spelen...

The Cramps Live at Napa State Mental Hospital....Nuff Said from Jim Napolitano on Vimeo.

Verleidelijke droompop van Fear of Men

2011-07-14T10:44:00.000-07:00

Ze komen uit Brighton, bestaan uit twee jongens en twee meisjes (ABBA?)ze hebben een single en een demo uit en hebben onlangs een cover van The Chills' Pink Frost op hun website gezet.

Veel meer is er over deze band nog niet te vertellen. Dat kan ook niet, ze bestaan nog maar kort en speelden tot nu toe niet veel meer dan een handvol shows. Gevoel voor stijl hebben ze wel, anders vernoem je je eerste demotape niet naar Hanna Schygulla of flirt je in een vroege bio niet met Anaïs Nin.

De schaarse muziek die ze tot nu toe uitbrachten brengt je helemaal terug naar de jaren tachtig, en dan vooral de Britse indie-versie van dat tijdperk. Denk aan C86, Sara records, een vleugje Sonic Youth, wat 4AD sfeer erdoorheen, en je bent al een eind op weg. Oh ja, en binnenkort staan ze in het voorprogramma van The Vivian Girls. Er zijn slechtere referenties denkbaar, maar vooral belangrijk is dat het zulke verdomd verleidelijke droompop oplevert. Veelbelovend heet zoiets? In ieder geval de moeite waard om in de gaten te houden.

Bob Dylan's zeventigste verjaardag

2011-05-24T10:54:00.001-07:00

Bob Dylan is vandaag zeventig geworden. Naast de vele loftuigingen moet er ook ruimte zijn ter relativering.

Bob Dylan Wrote Propaganda songs, aldus the Minutemen:

Ook Syd Barrett had zo zijn mening over 'His Bobness':

Wilco tenslotte, had vooral oog voor het uiterlijk van de heer Zimmerman:

Gijsbert Kamer schrijft op de Volkskrantsite een stuk over Dylan waarin hij zelfs onze helden van The Dream Syndicate nog even aanhaalt. Gijsbert, hier is die prachtversie van Blind Willie Mctell:

J Mascis in film van Coen-broertjes?

2011-02-20T04:28:00.000-08:00

Binnenkort verschijnt de soloplaat van J. Mascis, Several shades of why. Om daar enige aandacht voor te vragen liet platenmaatschappij Sub Pop de Dinosaur Jr. voorman interviewen door Maureen (?). En dat leverde een bizar gesprek op.

Mascis is natuurlijk van zichzelf al lichtelijk vreemd en verbaal niet erg sterk. Tegenovover de moederlijke mevrouw Maureen, weggelopen uit een tv-cursus bloemschikken van de lokale ziekenomroep, voelt hij zich zichtbaar ongemakkelijk, al blijft hij vriendelijk glimlachen. Wat zich ontspint is een licht-absurdistisch vraag-antwoordspel dat zomaar afkomstig had kunnen zijn uit een Coen-brothers film over een rockster op z´n retour.

Hieronder ook alvast een voorproefje van de plaat, die volgende maand uitkomt.

Steve Wynn, still going strong

2011-01-25T09:15:00.000-08:00

Mooi optreden van ´oude held´ Steve Wynn, afgelopen zondag in Roepaen, een voormalig klooster in het Noordlimburgse Ottersum. Begeleid door Chris Cacavas en Eric van Loo speelde hij een sterke dwarsdoorsnede uit zijn werk.

Wynns naam wordt nog vrijwel altijd in één adem genoemd met zijn band uit de jaren
´80, The Dream Syndicate. En natuurlijk, met name The Days of Wine and Roses en The Medicine Show zijn onverwoestbare klassiekers uit de gitaarunderground van dat decennium. Maar sinds de band in 1989 uit elkaar ging heeft Wynn solo, met Gutterball en met zijn huidige begeleidingsband Miracle 3 een minstens zo indrukwekkend oeuvre opgebouwd.

Dat bleek opnieuw in de Roepaen. In een semi-akoestische setting ging de aandacht vooral uit naar de liedjes en dan blijkt Wynn eens te meer één van de beste songschrijvers van zijn generatie te zijn. Bovendien lijkt de tijd op Wynn als liveperformer ook nog geen enkele vat te krijgen. Van de Dream Syndicate klassiekers Burn, When you Smile en Boston tot meer obscure albumtracks als Dandy in Disguise of There will come a day, Wynn, speelt met een bevlogenheid, plezier en intensiteit die maar weinig generatiegenoten met zo´n lange carriére kunnen opbrengen.

Chris Cacavas is in alle opzichten een geestverwant, minstens zo passievol als muzikant en muziekliefhebber. Al meer dan dertig jaar weten ze elkaar met enige regelmaat te vinden, de chemie tussen de heren is dan ook voordehandliggend. Van Loo, al een aantal jaren de Europese bassist van the Miracle 3 complementeert het geluid met een zelfde vanzelfsprekendheid.

Nieuwe volgers wint Steve Wynn hooguit nog maar mondjesmaat, maar hij lijkt zelf de laatste te zijn die zich daarom bekommert. Platen maken en live spelen, loyale fans zijn die zijn cd´s willen kopen en de weg naar zijn optredens weten te vinden zal hij dat blijven doen. Omdat hij niets anders wil, omdat hij een muzikant pur sang is die nergens beter aard dan op een podium.

_____________________________________________________________________________________

__________________________________________________

Top 2010

2010-12-23T08:08:00.000-08:00

Fresh and Onlys – Play it strange
Blitzen Trapper – Destroyer of the void
The Walkmen – Lisbon
Surf City – Kudos
Super Wild Horses – Fifteen
Cotton Jones – Tall hours in the glowstream
Harlem – Hippies
Moonhearts – Moonhearts
The National – High violet
Deer Tick – Black dirt session

Een pretentieloos muziekjaar zonder echt grote platen, maar met wel heel erg veel leuke nieuwe bandjes. De muziek op mijn plaat van het jaar vormt een fraaie samenvatting daarvan: licht psychedelische melodieuze garagepop met waar nodig een rafelrandje.

Naast de tien hierboven had je ook nog Wheels on Fire, The Drums, Big Echo, Dum Dum Girls, de nieuwe Strange Boys, Black Keys, Avi Buffalo, Jaill en Phosphorescent. Opvallend: Bijna allemaal Amerikaanse bandjes (Surf City is Nieuwzeelands, in de beste Flying Nun traditie).

Om eerlijk te zijn is Listen Closlier van The Frowning Clouds (garagerock uit Australië) waarschijnlijk mijn meest gedraaide cd van het afgelopen jaar. Zo lekker, maar té retro om in een top 10 van 2010 op te nemen. Als het nou 1966 was geweest. Wel een heel vette eervolle vermelding. Fijnste Nederlandse plaat is gewoon die van Lucky Fonz III!
En waar is de Britpop gebleven?

Re-release: Dream Syndicate – The Medicine Show
Eindelijk!

Compilatie: Can you dig it? The music and politics of black action films 1968-75

Live: Triffids - Hasselt
Reunieconcert van de Australische jaren tachtigband en tegelijkertijd een eerbetoon aan de in 1999 overleden zanger en songschrijver van de band, David McCombs. Zijn rol werd overgenomen door een keur aan gasten, waaronder Rob Snarski van The Blackeyed Susans, Mick Harvey en Warren Ellis van The Bad Seeds (Nick Cave), Mark Snarski, zangeres Melanie Oxley, Simon Breed en Stef Kamiel Carlens.
Emotioneel, maar ook uiterst sfeervol dankzij de locatie, een oude fabriek, en een publiek bestaand uit vrijwel alleen maar 35plussende postpunkers.

Verder ook heel erg genoten van Grinderman, Wilco en Phosphorescent.

Kim Jong-Il kijkt naar dingen

2010-12-03T10:30:00.000-08:00

Elk op zich is een ´gewone´ foto, achter elkaar gezet zoals op vormen al die foto´s een fascinerende blik in het dagelijks leven van een ´Groot Leider´: Kim Jong-il looking at things

John Cale: Feeling good in Almelo

2010-11-16T12:16:00.000-08:00

Hengelo werd als rockstad ooit onsterfelijk gemaakt door The Tragically Hip. ´I Remember Buffalo, and I remember Hengelo`, rijmden de Canadese rockers in At the hundredth meridian van hun plaat Fully Completely. Een jaar voor ze dit nummer schreven, traden ze op in de Hengelose poptempel Metropool, en blijkbaar had dat indruk gemaakt. Dat Almelo ook internationaal ´genamedropped´ is, en wel door een nog veel grotere muzikant, is een stuk minder bekend.

Luisterend naar onderstaand fragment kan ik er weinig anders van maken. Op ongeveer 3:10 zingt John Cale hier in de oude Velvet Underground klassieker Waiting for my man toch echt ´Feeling good, in Almelo, where I´ve gone out´? Het nummer staat op de live-elpee John Cale Comes Alive uit 1984. Maar hoe komt-ie in hemelsnaam bij Almelo?

In de jaren ´70 was er in Almelo een schouwburg/concertzaal, De Esch genaamd. Ik was destijds te jong om er een reguliere bezoeker te kunnen zijn. Zag Annie Golden (dat kauwgumkauwende meisje) met The Shirts optreden, maar dat was het wel zo´n beetje. In het zaaltje schijnt zo´n beetje de hele jaren ´70 nederpoptop te hebben gespeeld. Maar ook illustere buitenlandse namen waren er te gast, Beat Generation dichters Allen Ginsberg en Gregory Corso, en dus ook John Cale.

Ik heb alle mogelijke woordcombinaties gegoogled, over die roemruchte Esch is vrijwel niets terug te vinden. Wel schijnt er in de archieven van de Stanford University in California nog een poster van het Ginsberg-Corso optreden in de Esch te liggen. Over Cale echter helemaal niets, zelfs een gigography geeft geen uitkomst over datum van zijn optreden, laat staan dat er meer details (band? setlist?) te vinden zijn. Waarom hij zich zo goed voelde in Almelo tijdens het uitgaan lijkt dan ook voor altijd in nevelen gehuld te blijven. Tenzij er een lezer is van dit blog die zich hier nog één en ander van weet te herinneren...

A day in the death of Donny B.

2010-11-06T11:07:00.000-07:00

Op Northern Agression, de nieuwe cd van Steve Wynn & the Miracle 3, staat een intrigerende cover, The death of Donny B. Het is de titelsong van een obscure korte film uit 1969.

De film staat op youtube, en is via archive.org te downloaden. Het blijkt een intrigerend, rauw, realistisch, en tegelijkertijd verstild, haast poëtisch gefilmd docudrama, als een soort The Wire avant la lettre.

Wikipedia: A Day in the Death of Donny B is a 1969 American short docudrama written and directed by Carl Fick and shot in cinéma-vérité style. Mostly considered an anti-drug film, it was made for the Substance Abuse and Mental Health Services Administration. The film follows its protagonist, Donny B, a young black man who appears to be a heroin addict, as he makes his way through the cruel ghettos of New York City. He tries to score money for his next fix by stealing hubcaps, purse-snatching, panhandling, and engaging in street gambling.The short film's soundtrack mostly consists of voice-overs of his parents despairing over his future, former addicts describing the junkie lifestyle, and cops informing the audience of the consequences of illegal drug use and addiction. Through the run time of 14 minutes, a blues-like tune plays over the footage and voice-overs, with vocals that come in and out during the film, narrating Donny B as he does wrong.

Le Noise

2010-09-21T11:44:00.000-07:00

De nieuwe plaat van Neil Young, Le Noise, is hier online te beluisteren!

Take Root 2010: teveel van het goede?

2010-09-19T07:40:00.000-07:00

Het vervelende van een festival als Take Root is, dat je nooit bij ieder optreden kunt zijn. Optredens overlappen elkaar, verschillende favorieten spelen op hetzelfde tijdstip.

En dan komt het zo maar voor dat je te lang blijft hangen bij een tegenvallend concert van Isobel Campbell en Mark Lanegan, om daarna met een gesloten deur bij Iron and Wine geconfronteerd te worden. De hoeveelheid aan kwaliteit en namen die Take Root dit jaar bood, maakte het maken van keuzes extra lastig, en dat is één van de weinige dingen die er op deze editie aan te merken valt.

Aanstekelijk
De eerste keuze was niet zo´n lastige. Aan Willy Mason de eer om het festival in de kleine zaal te openen, en dat deed hij op sobere wijze, met mooie liedjes en een stem die meermalen aan Townes van Zandt deed denken. In de grote zaal ging daarna Old Crowe Medicine Show van start. Hun mengeling van bluegrass, western swing en andere countrystijlen mag dan verre van origineel zijn, de vaart en energie waarmee gespeeld werd werkte desondanks aanstekelijk. Aansluitend begon in de foyer Deer Tick. Fijne, sloppy country met een stevige rockinjectie, ergens tussen the Band en The Replacements, gedragen door de indringende stem en gedreven voordracht van John McCauley, die aan het eind z´n vuist tot bloedens toe kapot sloeg op z´n snaren.

Authentiek
Black Mountain denderde vervolgens met enorm volume door de grote zaal, maar eenvormigheid en gebrek aan echt goed songmateriaal wreekten zich. In de kleine zaal speelde intussen Frank Fairfield, een zanger/multinstrumentalist die er veel aan gelegen lijkt te liggen rootsmuziek uit de jaren dertig, veertig en vijftig zo authentiek mogelijk na te spelen. Interessant en knap, maar tegelijkertijd met de uitstraling van een museumconservator.

Gemist: Iron and Wine

Intensiteit
Boven verwachting vormde het optreden van Phosphorescent een echt hoogtepunt. De band speelde een stuk steviger dan op de onlangs uitgebrachte plaat Here´s to taking it easy, maar dat ging zeker niet ten koste van de intensiteit. Bovendien zorgde het ervoor dat het op de loer liggende Will Oldham-epigonisme, vooral veroorzaakt door het onvaste stemgeluid van frontman Matthew Houck, minder nadrukkelijk aanwezig was. Wat bleef was een gedreven set countryrock, met naast Houck een hoofdrol voor gitarist Jesse Anderson Ainslie. Zei iemand Neil Young and Crazy Horse?

Bloedeloos
De verwachtingen waren hooggespannen, voorafgaand aan het concert van Isobel Campbell en Mark Lanegan. Hadden deze beauty and the beast immers niet drie prachtplaten vol onheilspellende, spannende duetten afgeleverd? Op het podium bleef van die spanning weinig over. Voornaamste oorzaak was het totale gebrek aan chemie tussen beide hoofdrolspelers. Lanegan klonk rauw, krachtig en bezield als altijd, maar oogde ongeïnteresseerd en leek niet te kunnen verhullen dat hij deze tour toch vooral als lucratief tussendoorklusje beschouwt. Campbell leek nogal geïmponeerd door die indrukwekkende gestalte naast haar en kwam nog meer timide over dan haar fluisterstem al doet vermoeden. Neem daarbij een band die muzikaal degelijk, maar tegelijktijd bloedeloos speelde, en alle ingrediënten waren aanwezig voor een concert dat op den duur vooral aan eenvormigheid begon te leiden. Niet voor niets vormde het door Campbell met Willy Mason gezongen Townes van Zandt nummer No Place to fall het hoogtepunt van het optreden. En dat nota bene na een valse start, veroorzaakt door een rondzoemende microfoon van Mason, die het muisje Campbell, bevrijd van Lanegans druk, even uit haar tere rol deed vallen: `What the fuck is going on? Sorry Willie...`

Kakafonie
En dan Wilco, wat moet je van deze band eigenlijk nog zeggen, menig festival mocht wensen zo´n uitsmijter te kunnen programmeren. Bestaan er momenteel betere livebands? De laatste twee platen laten een terugkeer horen naar een wat traditioneler geluid, vergeleken met voorgangers als Yankee Hotel Foxtrot en A ghost is born. Op het podium gaan traditie en experiment nog altijd een natuurlijk verbond aan. Een ingetogen, klein pareltje als Jesus etc. mag in het universum van Tweedy c.s. met de grootste vanzelfsprekendheid worden gevolgd door kakafonische gitaar- en toetsenerupties die je eerder van Sonic Youth zou verwachten. En het leidt ertoe dat een countryfolknummer kan ontaarden in een fantastisch gitaarduel dat op Marquee Moon niet zou misstaan. Jeff Tweedy is de triomfantelijk lachende heer en meester van een band waarin verder vooral een hoofdrol is weggelegd voor gitaarwizzard Nels Cline. Je zou zo´n optreden van Wilco legendarisch kunnen noemen, ware het niet dat dergelijke terminologie slechts bij hoge uitzondering gebruikt mag worden, terwijl je weet dat Wilco iedere avond op deze manier uitpakt op het podium.

Gemist: Dave Rawlings Machine

En zo verlaat je Take Root 2010 met een tevreden en uitgelaten gevoel. Om thuis via diverse tweets en andere social mediaberichten te vernemen dat het optreden van Dave Rawlings Machine (met Gillian Welch!) ´werkelijk legendarisch´ was, en Iron and Wine ´het absolute hoogtepunt van de avond vormde.´ Dan slaat de twijfel alsnog toe. Heb ik dan toch de verkeerde keuzes gemaakt? Of was Take Root 2010 gewoon teveel van het goede...

Laatste blik op Almelo´s textielverleden

2010-09-06T10:03:00.000-07:00

Het voormalig fabrieksterrein van Ten Cate in Almelo, bekend onder de naam Indië, wordt de komende jaren ontwikkeld tot een woon- en leefgebied, waarbij de industriële historie en sfeer deels bewaard blijven.

Toch moeten grote delen van het uitgestrekte fabriekscomplex gesloopt worden. Om Almeloërs nog een laatste blik te geven op het rijke textielverleden van de stad organiseerde de ontwikkelaar afgelopen zaterdag een open dag. Een prima gelegenheid voor een urbex fotosafari, zonder je daarvoor op een verboden slooplocatie te wagen. Hieronder een kleine impressie, natuurlijk in zwartwit.

Sleepers

2010-08-30T13:00:00.001-07:00

Hex Dispensers

2010-05-08T09:19:00.000-07:00

Dat ze kringen rond het Groningse Vera al sinds jaar en dag een goede neus hebben voor de luidere gitaarmuziek moge bekend zijn. Wanneer een band daar boogt op een heuse heldenstatus, kun je er dus gerust van uitgaan met iets bijzonders te maken te hebben. The Hex Dispensers, zo heet de band die er afgelopen week een verschroeid podium schijnt achtergelaten te hebben.

Twee platen maakte deze band uit Austin, Texas. Beide vielen in ons land buiten Groningen nauwelijks op, en dat is zeker niet terecht. Tijdloze, vuige garagepunk spelen ze, strak, hard en urgent zoals het hoort. Met catchy melodieën en nummers die allemaal ruim beneden de drie minuten klokken. Denk aan Ramones meet Wipers, Oblivians, New Bomb Turks, The Saints, the usual suspects dus. Helemaal niks nieuws onder de zon, maar voor vernieuwing koop je maar een wasmiddel met nog meer witkracht. Hex Dispensers razen en rocken zoals we dat graag horen. Af te spelen met versterker ver in het rood!

Alex Chilton R.I.P.

2010-03-18T11:06:00.000-07:00

Lou Reeds Metal Machine Music

2010-02-22T11:10:00.001-08:00

Van sommige platen weet je ook na twintig jaar nog precies waar je ze hebt gekocht. Metal Machine Music van Lou Reed is er zo eentje, ik scoorde mijn exemplaar op een platenbeurs in Hengelo, viste ´m uit een bak ´Diversen´, waar hij weggestopt stond tussen James Last en Corry en de Rekels. Kosten: zeven gulden en vijftig cent!

MMM heb je niet om naar te luisteren, alleen echte muziekmasochisten houden dat vol. MMM heb je gewoonweg voor de heb. Reed bracht de plaat uit in 1975, naar men fluisterde om onder z´n contract met de platenmaatschappij uit te komen, iets wat hij zelf altijd heeft ontkend. MMM is een dubbelelpee, ieder kant beslaat één nummer, overzichtelijk Metal Machine Music Part I tot en met Part IV getiteld. Voor die nummers stemde hij twee gitaren op afwijkende manier, en plaatste die tegen gigantische versterkers die tegenover elkaar stonden. De feedback die dit veroorzaakte zorgde ervoor dat de snaren gingen trillen, zo als het ware een muzikale perpetuum mobilé creërend.

Hoe dat klinkt? Oordeel zelf, luister hier naar Part I, ik ben benieuwd wie het de volle zestien minuten volhoudt...

De plaat werd neergesabeld door critici, four sides of what sounds like the tubular groaning of a galactic refrigerator just aren’t going to inflame the bourgeoisie, schreef het toen nog toonaangevende Rolling Stone. Platenmaatschappij RCA haalde ´m na drie weken uit de handel, waardoor ´t een waar collectors item werd.

Hoe serieus Reed zelf de plaat neemt, blijkt uit het feit dat hij nu, 35 jaar na de oorspronkelijke release, MMM opnieuw heeft uitgebracht. En daar blijft het niet bij, deze zomer gaat hij zelfs op tournee om de plaat integraal te spelen met zijn MMM-trio. "The trio will utilise guitars, saxophones, continuum, plus an array of electronic treatments that will venture into deep acoustic space (no songs or vocals). The collaboration will draw on Hip Hop, House, Free Jazz, Ambient, Electronic and Rock Rage and Chill in a set of intense conceptual pieces and intuitive improvisations, inspired somewhat by Lou's Reed's seminal 1975 album Metal Machine Music", zo staat er op zijn website te lezen.

Nieuwe Strange boys-plaat op komst

2010-02-09T11:17:00.000-08:00

Al eerder schreef ik hier over de Strange Boys, op YouTube kwam ik deze nieuwe single tegen, met daarbij de aankondiging van een nieuwe plaat, Be Brave, te koop vanaf 22 februari!

Op myspace omschrijven de heren hun invloeden als volgt: thousands of years of alien genetic experiments and mance lipscomb. Duidelijk genoeg, zo lijkt me...

raak of mis...

2010-01-20T01:45:00.000-08:00

Zo heel af en toe maak je een foto waarvan je bij het terugkijken op het cameraschermpje al weet dat het een voltreffer is. Vaker is dat niet het geval, en zelfs op het computerscherm is er dan nog niet altijd direct een klik. Deleten is in zo'n situatie een optie, maar even laten liggen en een maandje terugkijken wil ook nog wel eens tot nieuwe inzichten leiden.

Van beide situaties hier een voorbeeld. Bij de eerste foto had ik direct een eureka-gevoel. De tweede heeft een tijdje mogen rijpen op de harde schijf, kreeg daarna de nodige nabewerking en met het uiteindelijke resultaat was ik meer dan tevreden.

the Soft Pack

2010-01-06T09:38:00.000-08:00

Eerder noemden ze zich The Muslims, maar dat was wat lastig googlen en riep mogelijk verkeerde associaties op. Ze herdoopten zich in The Soft Pack en volgende maand verschijnt hun eerste volledige plaat, simpelweg The Soft Pack getiteld. Vorig jaar brachten ze de EP Extinction uit, vol heerlijk rammelende gitaarpowerpopjuweeltjes. De voorproefjes van de nieuwe plaat die inmiddels op het internet circuleren klinken als meer van hetzelfde, en dat geldt in dit geval als een driedubbele aanbeveling!

same procedure

2009-12-31T08:37:00.000-08:00

Omdat het oudjaar is, same procedure as every year!

Fijne jaarwisseling en een gezond en voorspoedig 2010!!

Alex Chilton - Big Star

2009-12-30T01:13:00.000-08:00

Via Facebook werd ik gewezen op dit al wat oudere maar erg mooi geschreven verhaal over Alex Chilton op de site van Chuck Prophet. (luister trouwens ook eens naar diens fijne nieuwe plaat Let Freedom Ring!)

Alex Chilton, Rock Hard:

Mooiste reissue van afgelopen jaar is zonder twijfel de fraaie Big Star box Keep an Eye on the Sky met onder meer deze kippevelversie van You and your sister:

Vond dit filmpje van Alex Chilton met Yo La Tengo:

Keep an Eye on the Sky

Vic Chesnutt is dood...

2009-12-27T05:33:00.000-08:00

(Foto: Jem Cohen-Constellation Records)

what he left here is the sound of a life that pushed against its constraints, as all lives should. It's the sound of someone on fire. It makes this planet better. (Kristin Hersh)

meer hier.

Atoomjukebox

2009-12-21T11:07:00.000-08:00

Goed nieuws voor iedereen die ook zo flauw wordt van al die vervelende top2000-liedjes, en voor hen die goede herinneringen hebben aan legendarische VPRO-radioprogramma´s als Heartlands, Stompin´ en Toga Party: Stoffer en Bentz zijn terug!

In ieder geval de twee weken rond kerst en oud en nieuw wanneer zij op Radio 6 hun zelf samengestelde top 500 draaien, de atoomjukebox, gewoon in willekeurige volgorde. De liefhebber weet dan al genoeg; Bunker Hill in plaats van de Eagles, Teenage kicks vervangt Bohemian rapsody, en Elmore James doet ons ernaar verlangen nooit meer naar Paradise by the dashboardlight te hoeven luisteren. Paniekblues dus, en garagetrash natuurlijk, southernsoulballads niet te vergeten, desolate singersongwriters, tearjerkende country, vuige punk en heel veel fijne doo-wop. En dat alles op volstrekt onnavolgbare wijze aan elkaar gepraat door Roel Bentz van der Berg. Leo Blokhuis, eat your heart out!

Van maandag 21 december t/m vrijdag 1 januari, elke werkdag tussen 19.00 en 22.00 uur bij de Avonden op Radio 6, natuurlijk ook online te beluisteren. Meer info hier.

Update na één dag luisteren: inderdaad geweldig, hier is de lijst van de eerste avond na te lezen

En hier één van de nummers uit die eerste uitzending:

Top 2009

2009-12-21T10:56:00.000-08:00

Heb een tijd niets geplaatst hier, één van mijn goeie voornemens voor 2010 is om dat toch wat vaker te gaan doen.

Dit is, nog in 2009, een eerste aanzet daartoe. Te beginnen met een lijstje favoriete platen van het afgelopen jaar. Een beetje muziekliefhebber stelt er eentje samen, en niets is leuker dan te neuzen in lijstjes van anderen, op zoek naar die ene geweldige plaat die je gemist hebt.

Voor wat het waard is:
01. the Strange boys - And girls club
02. the Pains of being pure at heart - The pains of being pure at heart
03. Girls - Album
04. Yo la tengo - Popular songs
05. Noah and the whale - The first day of spring
06. Real estate - Real estate
07. Casiotone for the painfully alone - Vs. children
08. Staff benda bilili - Tres tres fort
09. Kurt Vile - Childish prodigy
10. Wilco - Wilco (the album)

Bubbling under: De Staat, Soulsavers, Dinosaur Jr., Brimstone Howl, the Horrors, Micah P. Hinson, Built to spill, Deer tick, the Madd, the Hex dispensers, Bombay bicycle club, Moss, Arctic monkeys, Eels, Local Natives, the Maccabees, Pants yell!, Wavves, Anne Soldaat

Snap ik niks van: Grizzly bear, XX, Animal collective, White denim...

Lijstjestijd!

2009-10-05T09:18:00.000-07:00

De zomer is voorbij, het einde van het jaar nadert met rasse schreden, en daarmee ook het einde van het eerste decennium van deze eeuw. Voor de muziekliefhebber breken er hoogtijdagen aan, want traditiegetrouw betekent het vallen van de bladeren het begin van de lijstjestijd. (en voor wie het belang van muzieklijstjes niet op z´n waarde weet te schatten, lees Nick Hornby´s High Fidelity).

Indie-muziekblog Pitchfork presenteerde vorige week een lijst met de beste tweehonderd platen van de jaren ´00, Volkskrantredacteur Gijsbert Kamer volgde op zijn weblog, met een stroom aan reacties tot gevolg. eindlijstjes zijn per definitie subjectief en daarmee discutabel, en discussiëren over welke platen wel of niet op een lijst thuishoren doen de bloglezers dan ook met verve.

Terugkijkend kan ik niet zo snel bedenken met welke muziekstroming deze eerste tien jaar van de 21ste eeuw in verband gaat worden verwacht. Waren de jaren ´70 disco en punk, de jaren ´80 indie en hiphop en de jaren ´90 grunge en dance, het afgelopen decennium stond vooral in het teken van de wijze waarop muziek gedistribueerd werd. Napster, Kazaa, Limewire, bittorrent, I-tunes, Myspace en Youtube, muziek was nog nooit zo gemakkelijk verkrijgbaar en verspreidbaar. Platenzaken verdwenen en werden vervangen door online-muziekdiensten, en, veel revolutionairder, artiesten zijn niet meer afhankelijk van platenmaatschappijen maar kunnen zich rechtstreeks aan potentiële fans presenteren.

Deze ontwikkeling lijkt met name de laatste jaren z´n vruchten af te werpen, want sinds begin jaren tachtig is er niet zo´n enorm aanbod geweest aan jonge, frisse bandjes. Toen waren het de onafhankelijke platenmaatschappijen die, in de geest van de uit de punk afkomstige Do It Yourself mentaliteit, als paddenstoelen uit de grond schoten. Daarmee gaven zij een enorme impuls aan de alternatievere muziekgenres die door de grote maatschappijen overgeslagen werden. Nu biedt het internet diezelfde mogelijkheid. Met een paar muisklikken is er momenteel een schat aan nieuwe muziek te ontdekken. Natuurlijk zit er veel kaf tussen het koren, is niet alles even relevant, urgent of gewoon goed. Maar tegelijkertijd levert een zoektocht de nodige leuke, verrassende ontdekkingen op.

In mijn persoonlijke lijstje over de jaren ´00 (hoe spreek je die jaren eigenlijk uit?) is die trend voor mezelf waarneembaar. Waren in het begin van het decennium vooral ´oude helden´ als Steve Wynn, Yo La Tengo, Slobberbone en Wilco die mijn aandacht vroegen, The Strokes en Arctic Monkeys waren de eerste bands die ik echt via internet leerde kennen, en de meer recente platen in mijn lijst komen vooral van nieuwe ontdekkingen als Chrystal Stilts, Deerhunter, Laura Marling en Strange Boys.

Zonder m'n platenkast nou direct helemaal uit te pluizen zijn dit de platen die in eerste instantie bij mij opkomen, in willekeurige volgorde:

Steve Wynn – Here come the Miracles (Meesterlijke plaat van oude held)
Strange Boys – And girls club (Simplisme ten top, meestgedraaid dit jaar, en nog steeds niet versleten)
The Strokes – Is this it (Klassieke NY-rock, eindeloos houdbaar)
Wilco – A ghost is born (Weerbarstiger, tegendraadser dan het veelbejubelde Yankee Hotel Foxtrot, maar daardoor ook spannender)
Arctic Monkeys – Whatever people say I am, that´s what I´m not (Hoezo overschat?)
Art Brut – Bang bang rock & roll (Opwindend, relativerend, soms werkt humor in popmuziek)
The Shins – Chutes too narrow (Alleen al een vermelding waard dankzij Saint Simon, maar ook de andere liedjes horen bijna allemaal thuis in de categorie perfecte popsongs)
Yo La Tengo – And then nothing turned itself inside-out (Meeslepende plaat van oude helden)
Crystal Stilts – Alight of night (Crisismuziek voor crisisjaren, boordevol jaren tachtig invloeden, van Clean tot Joy Division, behoorlijk verslavend)
Deerhunter – Microcastle / Weird era (Spannende psychedelische gitaarrock anno nu)
Queens of the stone Age – Songs for the deaf (Hard, strak, perfecte snelwegmuziek)
Rokia Traore – Tchamantche (Afrikaanse soul/jazz, niet voor puristen, wel heel erg mooi)
Ryan Adams – Hearbreaker (Jammer dat de belofte nooit verder is waargemaakt)
Laura Marling – Alas, I cannot Swim (Britse Folk anno nu, sterke songs, betoverende stem)
Tinariwen – Aman Iman: Water is life (hypnotiserend, hallucinerend)
Slobberbone – Everything you thought was right was wrong today (Elementaire rootsrock, perfecte songs, urgent en gedreven uitgevoerd)

Vu Cumprà

2009-08-10T11:32:00.000-07:00

Ze komen voor het grootste deel uit Senegal, sjouwen door de Italiaanse binnensteden en over de hete stranden met hun handelswaar bestaand uit nepmerkartikelen en andere goedkope snuisterijern: de zogenoemde Vu Cumprà, een verbastering van de Italiaanse uitdrukking voor ´wilt u iets kopen?´.

Zijn ze lastig? Zijn ze zielig? Allebei een beetje?
Hier een lezenswaardig verhaal over de achtergronden van deze vluchtelingen.

Deze foto´s maakte ik op het strand van Vada, Toscane.

mannen-met-baarden-muziek

2009-05-25T10:50:00.000-07:00

Was de Britse muziek (gehyped of niet) de laatste jaren toonaangevend, nu de echte opvolgers van Frans Ferdinand en the Arctic Monkeys zich niet aandienen, lijkt de slinger weer de andere kant van de oceaan op te slaan.

Vorig jaar was daar opeens het debuutalbum Fleet Foxes. Gevoelige muziek van gevoelige mannen met baarden, perfect meerstemmig gezongen, de wortels diep verzonken in de Amerikaanse folktraditie. Met in hun kielzog Bon Iver en in mindere mate Blitzen Trapper en the Dodo´s kon je voorzichtig spreken van een kleine neo-folk-revival.

in 2009 lijkt Veckatimest, het nieuwe album van Grizzly Bear, de rol van die Fleet Foxes over te gaan nemen. Natuurlijk, er zijn verschillen. Want hoewel de naam anders doet vermoeden, de mannen van GB dragen geen baarden, en de muziek is minder pastoraal, grootsteedser dan die van Fleet Foxes. En Veckatimest is niet de debuutplaat van dit viertal uit Brooklyn. Eerder verschenen al twee albums die vooral op internet in de bloggerswereld op een warm onthaal mochten rekenen. Dit keer lijkt de reguliere media deze ´achterstand´ in te willen halen. Vijfsterrenrecensies vliegen je om de oren, ieder zichzelf respecterend tijdschrift heeft een interview met de aanstormende grootheden, en ze gelden als geheimtip voor het komende Lowlands festival. Niet te missen, dus....

Hoewel ik graag opensta voor (muzikale) nieuwlichterijen moet ik bij al de hierbovengenoemde nieuwe Amerikanen toch even passen. Ja, het is knap gemaakt, loepzuiver, het songmateriaal deugt, tot zover niets aan de hand, zou je zeggen. Maar het raakt niet, ´t roept bij mij geen emoties op, het laat onberoerd. Ik ben de beroerdste niet, en wil er echt mijn best voor doen, dus heb Veckatimest meermalen beluisterd, maar net als bij Fleet Foxes en Bon Iver keek ik ook nu tevergeefs naar m´n armen; het kippenvel bleef uit, de haartjes gingen niet overeind staan. Ik kreeg geen neiging om wild te gaan dansen, greep niet naar m´n luchtgitaar, noch welde er een brok in de keel op. Er gebeurde kortom helemaal niets, buiten het feit dat ik heel verstandelijk vaststelde hoe razend knap het gemaakt was.

Radiohead nam Grizzly Bear afgelopen jaar mee op sleeptouw, zo las ik, en dat maakt voor mezelf meer duidelijk. Want ook deze band heb ik eigenlijk nooit echt tot mij kunnen nemen. Want ook dat is razendintellectueel gemaakte muziek, waaraan wat mij betreft maar één aspect ontbreekt: de ziel. Om dit te overwinnen is ooit Punk uitgevonden, de oervorm van rock ´n roll vele malen simpeler, vele malen doeltreffender.

Als je de muzikale tijdsgeest even niet helemaal lijkt te volgen is er gelukkig altijd nog het verleden waaruit valt te putten. Het hier al eerder genoemde Pains of being pure at Heart, een alleraardigst Amerikaans bandje dat vooral teruggrijpt op Britse alternatieve muziek uit de jaren tachtig, is er niet vies van om in interviews die invloeden te pas en te onpas te noemen. En dat is erg aardig, want daarmee is een greep in de (digitale én analoge) platenkast zo gemaakt. En zo zijn het momenteel naast die plaat van "the pains" vooral The Pastels, The Jesus and Mary Chain, The Field Mice, Josef K, the Vaselines, the Bristols, the Wedding Present en My Bloody Valentine die mijn I-pod vullen, naast Amerikaanse melodieuze herriemakers uit diezelfde tijd als Hüsker Dü, Throwing Muses, the Replacements, en heb ik dankzij het hier eveneens eerder genoemde Crystal Stilts de hele Nieuwzeelandse Flying Nun scene herontdekt (waarover binnenkort meer...)

Dan is er ook altijd nog Sonic Youth, dat deze week haar zestiende album uitbracht, en laat zien hoe je waardig oud kunt worden als rockmuzikant, zonder je tanden en je wilde haren te verliezen of concessies te moeten doen. En wanneer je vervolgens leest dat Yo La Tengo binnenkort in het BIM-huis in Amsterdam speelt, akoestisch nog wel, ach, dan weet je dat je zo af en toe wel eens een hype aan je voorbij mag laten gaan...

Pielen in Photoshop

2009-05-09T08:21:00.001-07:00

Soms heb je foto´s waarvan je direct weet dat het raak is. Die open je, misschien geef je ze wat contrast of verscherping mee, maar verder hebben ze geen behandeling nodig.

Van een helaas groter deel weet ik dat ´t hoe dan ook niks wordt, hoeveel tijd en aandacht je ze ook geeft. Een slecht beeld, daar kun je zelfs in de wondermasjien die Photoshop heet geen goede plaat van maken. En dan zijn er platen die op zich wel aardig zijn, maar waarvan je beseft dat ze nog wel wat extra´s kunnen gebruiken. Die open je ze in Photoshop, je begint wat te pielen met kleuren, contrasten, zonder duidelijk idee welke kant het op moet gaan. Vaak leidt dat dan ook tot helemaal niets, met als gevolg dat dergelijke foto´s ongekeken in het digitale archief blijven zitten.

Die foto´s hebben vaak wat bedenktijd nodig. Dit zijn daarvan drie voorbeelden. Op dezelfde plek genomen, en met alledrie ben ik meerdere keren aan het werk geweest zonder bevredigende uitkomst. Maar opeens, bij poging nummer zoveel, had ik eindelijk het gevoel dat ´t bijzonder was. Stoeiend met curven, contrasten, penselen, een textuurlaag, het leidde uiteindelijk tot dit resultaat.

The Wire

2009-04-21T10:44:00.001-07:00

Een Amerikaanse politieserie, maar dan anders. Geen bad guys vs. good guys, waarbij de laatste altijd winnen. Geen spannende achtervolgingen, geen politie die iedere misdaad oplost, geen agenten als onkreukbare crimefighters, geen criminelen die aan het eind hun "verdiende loon" krijgen.

Eigenlijk is The Wire dan ook niet zozeer een politieserie, maar veeleer een sociaal drama, zich afspelend in de onder- en bovenwereld van de Amerikaanse havenstad Baltimore, en deze lijken nogal eens in elkaar over te lopen. De serie is haast on-Amerikaans rauw gefilmd, op een wijze die doet denken aan het sociaal realisme dat Ken Loach-films.

Oh ja, George Pelecanos is één van de scriptschrijvers, en president Obama noemde The Wire zijn favoriete tv-serie; als dat geen aanbevelingen zijn! Helaas wisten deze de Nederlandse omroepbazen niet te overtuigen, tot nu toe is er geen zendgemachtigde die het heeft aangedurft om deze serie te programmeren. Vandaag las ik echter dat de kleine kabelzender 13th Street ´m nu toch gaat uitzenden, maar ja, dan moet je kabelboer deze wel aanbieden. Gelukkig zijn er tegenwoordig DVD-boxen...

Een bijbehorend muziekweetje: De soundtrack van The Wire is gebaseerd op Way Down in the Hole van de Tom Waits plaat Franks Wild Years uit 1987. Voor iedere Wire-reeks heeft het nummer een andere uitvoerende: The Blind Boys of Alabama, Tom Waits zelf, The Neville Brothers, "DoMaJe" en Steve Earle.

Hier een trailer:

The Strange Boys

2009-04-15T08:39:00.000-07:00

Toegegeven, het is even schrikken wanneer Ryan Sambol van de Strange Boys begint te zingen. Hij doet z´n uiterste best om even snerend en desperaat over te komen als de voorbeelden die hij ongetwijfeld van de Pebbles verzamelplaten van z´n ouders heeft gehaald. Toch blijft ´t afgeknepen stemgeluid vooral klinken als Donald Duck die Roky Erickson nadoet.

Maar alles went, en al gauw hoor je op de debuutplaat The Strange Boys and girls club vooral de ontembare gedrevenheid van deze jonkies. Dit is garagerock op z´n elementairst, rammelend zoals Velvet Underground dat bijvoorbeeld deed op Live at Max´s Kansas City (en hoor ik daar even Lonesome Cowboy Bill voorbijkomen?), verbeten, urgent en van een tijdloze pracht. De gitaren snerpen, wringen, lijken af en toe de bocht uit te vliegen, maar Moe Tuckerritmes houden de boel even simpel als doeltreffend bij elkaar. Deze jongens snappen bovendien dat eenvoud niet te lang mag duren, de meeste nummers klokken dan ook tussen de één en twee minuten.
Het is voorjaar, de zon schijnt, en met de Strange Boys op m´n I-pod is ´t leven even helemaal volmaakt.

Straatfotografie

2009-03-12T03:26:00.000-07:00

Met mijn fotografie zwalk ik nog van links naar rechts. Architectuur, abstract, mensen, dingen, bewerkt, onbewerkt... Ik probeer kortom van alles, ben behoorlijk stijlonvast.

Een richtingdie me wel heel erg aanspreekt is de straatfotografie. Het is de kunst om het dagelijkse leven in de openbare ruimte in beeld te brengen, bij voorkeur zonder opgemerkt te worden. Immers, wanneer mensen in de gaten krijgen dat ze gefotografeerd worden ben je opeens de spontane situaties kwijt. Vaak moet je dus in een fractie van een seconde je compositie bepalen, scherpstellen en belichten, en daarbij hopen dat er niemand hinderlijk door je beeld komt sjouwen. Verstorende omgevingsfactoren zijn dan ook niet altijd uit te sluiten.

Vervolgens zou het dan ook nog mooi zijn wanneer de kijker uit zó´n foto een verhaal kunt halen, waardoor het net iets meer wordt dan een snapshot.

Hierbij een kleine selectie van recent door mij gemaakte straattaferelen en straatportretten. Klik op de foto voor een vergroting.

Nico Ouburg is iemand die al veel verder is in deze tak van fotografie. Kijk eens op zijn site voor veel meer aansprekende voorbeelden.

Deerhunter Atlas Sound

2009-03-11T01:58:00.000-07:00

the time i spent with nico
disolves my heart and we go
walking down a beach
in the dawn
i know that this can't last too long

Nico is natuurlijk de zangeres van de Velvet Underground. Bovenstaande regels komen uit een ode aan haar door de band Atlas Sound, en dat is een gelegenheidsproject van zanger/multi-instrumentalist Bradford Cox, voorman van de Amerikaanse band Deerhunter. Hun CD Microcastle/Weird Era Cont. was één van mijn favoriete platen van 2008.

Naast dat drukke muzikantenbestaan weet Cox ook nog tijd in te ruimen om een weblog bij te houden. En ´t mooiste daarvan is, op dat blog biedt hij met enige regelmaat de mogelijkheid demo´s, live-opnames en dergelijke van zijn band ter download aan, helemaal gratis en voor niets... Ook het nummer The time I spent with Nico is er te vinden. Hieronder kun je het beluisteren, wil je ´m downloaden, ga dan even naar het blog van Cox (linkje staat in mijn favoriete bloglijstje)

ter beeldbepaling een stukje tekst van wikipedia: Deerhunter is an American five-piece group originating from Atlanta, Georgia. The band have described themselves as "ambient punk," though they incorporate a wide range of genres, including noise rock, art rock, ambient, and post-punk. Lead singer Bradford Cox has cited many musical influences that contribute to Deerhunter's sound, some of which include The Clean, The Fall, The Flying Lizards, Kompakt records, The Birthday Party, The Bad Seeds, and Liars. However, if their influences had to be "narrowed down", Cox would note their "defining influences" as Echo & The Bunnymen, Brian Eno, David Bowie and My Bloody Valentine.

Dos Trovadores

2009-03-09T12:49:00.000-07:00

Zaterdagavond zagen we in een matig gevuld Muziekcentrum in Enschede Raymond van het Groenewoud zijn krachten bundelen met de Portugese (in Nederland wonende) zanger Fernando Lameirinhas.

Begeleid door accordeon/bandoleon en contrabas brachten zij liedjes van hen beide. Een wat ongewone combinatie, zou je denken, maar de mengeling van Zuid-Europese weemoed en melancholie en de Vlaamse relativering en zachtmoedigheid vulden elkaar wonderlijk mooi aan. Vroeg hoogtepunt in het programma was een intense versie van Raymonds bittercynische lied Wat een fijne dag, dat zelden wranger zal hebben geklonken. Daartegenover stonden het oh zo leuke niemendalletje Intimiteit en het vrolijke liefdeslied Keineig verliefd op haar. Een ode van Lameirinhas aan zijn voormalige Portugese woonplaats, de havenstad Viana di Castela ging naadloos over in Van Het Groenewouds Lied van de zee, net zo´n mooi klein, ingetogen lied als het daaropvolgende Het wonder voorbij. Lameirinhas maakte indruk met het verstilde liedjes als Poëta en Bonito, en toonde zich bovendien de muzikale leider van het viertal.

Raymond van het Groenewoud bewijst keer op keer dat hij op eenzame hoogte staat schrijver van Nederlandstalige liedteksten. Of dat voor Lameirinhas in het Portugees ook geldt, durf ik niet te zeggen, maar zijn stem en interpretaties zijn indrukwekkend. De troubadours sleepten hun publiek langs een scala aan emoties, een brok in de keel werd weggeslikt met een relativerende lach, stille kippevelmomenten wisselden af met vrolijk meezingen. Dos Tovadores bleek een vroeg hoogtepunt van het concertjaar 2009, Van het Groenewoud en Lameirinhas tonen met dit programma aan hoe eenvoudig muziek over culturele grenzen heen kan reiken.

Some Kinda Itch

2009-03-06T09:26:00.000-08:00

Natuurlijk mag de titelsong van dit Blog niet ontbreken. Luister en huiver!!:

Dream Syndicate - Some kinda itch (1982)

George Pelecanos

2009-03-06T07:49:00.000-08:00

Afgelopen week ademloos King Suckerman van George Pelecanos uitgelezen! Niet alleen een ontzettend sterk misdaadboek, maar vooral ook een prachtige, grimmige sfeertekening van Washington in het midden van de jaren zeventig. En dan hebben we het niet over het van het Witte Huis, de senaat, de wereldpers, maar over de wijken waar de Amerikaanse politici destijds, en nu waarschijnlijk nog steeds niet zonder beveiliging durfden te komen. Het verhaal draait om twee mannen, twintigers, die met vallen en opstaan een bestaan hebben opgebouwd. Dimitri Karras, van Griekse oorsprong, leeft van de verkoop van softdrugs, zijn zwarte vriend Marcus Clay, een Vietnamveteraan, runt een platenzaak. Wanneer er bij een drugsdeal het nodige misgaat, komen zij onder vuur te liggen van een nietsonziende crimineel.

Het verhaal onrolt zich niet als een traditionele whodunnit, maar bouwt fraai op naar een onvermijdelijke afrekening. Sterk zijn de dialogen, even sterk de sfeerbeschrijvingen. Pelecanos groeide zelf op in de buurten waarover hij schrijft, en maakt daarnaast dankbaar gebruik van een haast encyclopedische muziekkennis. Hij laat zijn personages maar wat graag ruziën over het feit of Jimi Hendrix nu onder Soul of Rock hoort te staan. Naast drugs is muziek alomtegenwoordig in het Washington van de jaren zeventig. Iconen als Captain Beefheart en Steely Dan komen voorbij, maar vooral ook veel zwarte soul en funk van onder meer O´Jays, Graham Central Station, Parliament en the Isley Brothers. Vrolijk maken doet het boek beslist niet, want ondanks het feit dat Clay en Karras lichamelijk ongeschonden uit de strijd komen, is maar de vraag of je dit ook daadwerkelijk een happy end kunt noemen.

"Pelecanos does what few, if any, American writers do: He tells the truth. Twain told the truth; Faulkner toyed with the truth; Hemingway told his version of the truth and Chandler certainly told a cold, cynical truth. Pelecanos' truth is from deep in the heart, from places where red blood cells know more than all the sweet, heady words truth usually hides behind."
—Chicago Sun-Times

Made in Brooklyn

2009-03-03T02:53:00.001-08:00

Brooklyn, New York, is een broedplaats voor leuke nieuwe bandjes die hun inspiratiebronnen vooral halen uit de Britse en Amerikaanse wave van de jaren tachtig en begin jaren negentig. Vorig jaar waren de debuutplaten van Vampire Weekend en Vivian Girls al plezierige verrassingen, recentelijk brachten The Pains of being pure at Heart en Crystal Stilts hun eerste langspelers uit, van beide bands was eerder al een EP verschenen. TPOBPAH is duidelijk geïnspireerd door bands als Jesus and Mary Chain, The Pastels en het tegenwoordige weer bijzonder hippe My bloody Valentine. Originaliteit is beslist niet het sterkste punt, maar wat de plaat toch bijzonder aangenaam maakt zijn de over het algemeen sterke songs, uptempo en melodieus, met meer popkenmerken dan hun zwaarmoediger inspiratiebronnen. Liedjes om verliefd op te worden, die naar voorjaar geuren, gespeend van enige pretentie, maar wel heel erg lekker...

Crystal Stilts tapt op de CD Alight of Night uit een beduidend minder vrolijk vaatje, maar hun muziek is des te intrigerender. De plaat werd geproduceerd door Hamish Kilgour, jawel, de man die samen met broer David de Nieuwzeelandse band The Clean oprichtte, en dat is te horen aan de sound van deze plaat. De jaren tachtig Flying Nunsound van Clean, Chills en Straitjacket Fits is nooit ver weg, en dat deze bands op hun beurt weer beïnvloed waren door Velvet Underground, is dan ook hier terug te horen. maar ook Crystal Stilts epigonisme wordt gered door de sterke songs, minder melodieus en upempo dan bij TPOBPAH, eerder somber, dreigend, zoals ooit ook Joy Division klonk. De perfecte soundtrack voor een wereld in (krediet)crisis?

Over Some kinda Itch

2009-03-02T13:16:00.000-08:00

De naam: ontleend aan een nummer van de debuut-ep van Dream Syndicate...

Het kriebelt, inspireert, maakt je onrustig, vrolijk of juist triest, irriteert misschien, of daagt uit; hoe dan ook, het doet wat met je. Muziek, boeken, films, foto´s, tv-programma´s, websites of personen die dat effect weten te bereiken wil ik via dit blog onder de aandacht brengen. En natuurlijk vind ik het leuk zo af en toe wat van m´n eigen werk te laten zien of lezen.

Berlijn

2009-03-02T13:05:00.000-08:00

Afgelopen december waren we een paar dagen in Berlijn, een heerlijke stad om te fotograferen. Hierbij een kleine impressie van mijn foto´s...